GBD : Mine Murder : L1

posted on 09 Oct 2006 20:59 by gbdetective in GBD

ตอนที่ 1
หญิงสาวกับร่มสีเขียวคันหนึ่งเดินท่ามกลางสายฝนของเดือนมิถุนายน กระโปรงของเธอเปียกชื้นเพราะน้ำฝนที่ตกเป็นแนวเฉียงเพราะลมมรสุม สายตาจ้องมองเลขที่บ้านแต่ละบ้านที่เดินผ่านไป
เธอหยุดพร้อมกับคลี่กระดาษแผ่นหนึ่งออกเพื่อดูที่อยู่ที่เขียนไว้
135 หมู่ที่ 7 ซอยพฤษชาติ...ใช่แล้ว ที่นี่แหละ เธอยิ้มออกมาด้วยความดีใจ มองหากริ่งหน้าประตูบ้านและกดทันทีเมื่อเห็นมัน
กริ่งนั้นเหมือนเป็นสวิตซ์ย้อนสู่อดีตที่น่าจดจำอีกครั้ง
ระหว่างเธอและเขา...
นักศึกษามหาวิทยาลัยปีที่ 1 เธอได้รู้จักกับเพื่อนชายคนหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้เหมือนกับเธอ
การพบกันครั้งแรกนั้นช่างน่าขำ เพราะความซุ่มซ่ามที่เธอเดินกึ่งวิ่งรีบไปรายงานตัวจนไม่ทันระวังพลาดเอาเท้าไปแหย่ในรางน้ำที่ไม่มีตะแกรงเหล็กปิด
เธอล้มกองกับพื้น ข้อมือถลอกเพราะแรงกดเพื่อห้ามความเร็วของการวิ่งที่ถูกหยุดชะงักด้วยเท้าของเธอเอง
เขาคือคนที่วิ่งไล่หลังเธอมาเพื่อไปรายงานตัวเช่นเดียวกัน เขาหยุดเพื่อช่วยเธอ
เป็นอะไรมั้ย
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ทำท่าจะร้องไห้เพราะรู้สึกเจ็บที่ข้อเท้า สิ่งที่เธอเห็นคือมือหนาใหญ่ของเขาที่ยื่นมาที่เธอ เธอรีบคว้ามือเขาและออกแรงพยุงตัวขึ้นยืน และเอาเท้าข้างที่อยู่ในรางออกมา แต่พอเท้าข้างนั้นแตะพื้นซีเมนต์ที่เป็นทางเดิน เธอรู้ทันทีว่าข้อเท้าแพลงและไม่สามารถยืนได้
เขารีบคว้าตัวเธอเอาไว้ก่อนที่จะล้มลงอีกครั้ง เป็นเหตุให้ใบหน้าของเขาและเธอห่างกันไม่ถึงช่วงแขน
เธอเองคงรู้สึกคนเดียวในตอนนั้น ระยะประชิดขนาดนั้นกับชายแปลกหน้า มือที่จับมือของเธอ และอีกมือที่โอบหลังเธอ
โอ๊ะ ระวัง..สงสัยข้อเท้าแพลงซะแล้ว
อืม... เธอทำท่าจะบีบน้ำตาอีกครั้ง
จะไปรายงานตัวทันมั้ยเนี่ย...
จริงสิ...ต้องไปรายงานตัวนี่นา เธอลืมไปเสียสนิท
ตายแล้ว..ไปไม่ทันแน่
.. เอางี้สิ เดี๋ยวเราพาไปนั่งพักตรงใต้ร่มไม้ตรงนั้นก่อน แล้วเดี๋ยวเรารีบวิ่งไปรายงานตัวแทนให้
จริงเหรอ..ก็ดีสิ
เธอชื่ออะไรล่ะ
ชื่อฉันเหรอ...ฉันชื่อ...
ประตูเหล็กสำหรับคนเข้าออกข้าง ๆ ประตูเหล็กบานใหญ่เปิดออก ชายคนหนึ่งเอี้ยวตัวออกมาถาม เอามือป้องศีรษะกันฝน
มาหาใครครับ..
เธอสะดุ้งเล็กน้อย ค..คะ
มาหาใครหรือครับ...
เธอมองหน้าชายเจ้าของบ้านที่เดินมาเปิดประตู
ไอคิว... เธอเรียกชื่อเขา ยิ้มดีใจ ไอคิว จำฉันได้มั้ย
เขามองหน้าหญิงสาว ขยี้ตาครั้งหนึ่งแล้วเพ่ง
เธอ... เขาอาปากค้าง เธอเองหรอกเหรอ...
จำได้แล้วใช่มั้ย ไอคิว
อืม จำได้ ๆ พอดีสายตามันสั้นขึ้นน่ะ ก็เลยมองไม่ค่อยชัด ตอนแรกเลยไม่รู้ว่าเป็นเธอ...แล้วนี่เธอมาได้ยังไงเนี่ย
อ๋อ..มาตามที่อยู่นี่น่ะ เธอชูกระดาษแผ่นที่เขียนที่อยู่ ฉันไปที่บ้านเก่าเธอมาน่ะ คนข้างบ้านเค้าให้มา บอกว่าเธอย้ายมาอยู่ที่นี่
เหรอ...งี้ก็เหนื่อยแย่สิ เข้ามาก่อนนะ เดี๋ยวเอาน้ำให้ เขาถอยหลังให้เธอก้าวเข้ามาในบริเวณบ้าน
อืม ...ไอคิวสบายดีเหรอ
สบายดี...แล้วเธอล่ะ สบายดีมั้ย
อืม...นี่เราไม่ได้เจอกันเกือบจะปีกว่าแล้วนะ ใช่มั้ย
นั่นสินะ...จริงสิ เธอมาหาเรามีเรื่องอะไรรึเปล่า
หญิงสาวก้าวเท้าสั้นลง พร้อมกับมองไอคิว พอเจอเขาเข้าจริง ๆ กลับไม่กล้าพูดอย่างที่ตั้งใจไว้ มือข้างที่ถือร่มค่อย ๆ ลดต่ำลงอย่างไม่รู้ตัว
มีอะไรเหรอ... เขาจับร่มของเธอชูสูงขึ้น แล้วก้าวเข้าไปใต้ร่มของเธอ
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง...ได้ยินเสียงฝนที่ตกลงบนร่มชักเจน
ไม่เป็นไร งั้นเข้าบ้านก่อนนะ เขาพยายามทำตัวร่าเริง
ไอคิว... เธอเอ่ยเรียกเขาที่ทำท่าจะเดินนำเข้าไปในบ้าน ฉันจะต้องกลับไปบ้านเกิดน่ะ
กลับไป..เธอไม่อยากกลับไปหรือไง
อยากสิ...แต่ว่า...ฉันไม่อยากที่จะต้องไปในฐานะแบบนั้น...
แบบนั้น..แบบไหน
สายตาของเธอที่เศร้าหมองนั้น มันแสดงออกมาอย่างที่ไม่อาจปิดบังได้เลย ในขณะที่ไอคิวถามกลับไป เขาเองก็หวั่นใจในคำตอบของเธอ...
เอางี้นะ เธอยังไม่ต้องตอบอะไร เข้ามาในบ้าน เช็ดตัว แล้วก็นั่งพัก
ครู่หนึ่งต่อมา เธอก็นั่งลงที่โซฟาในห้องรับแขกในบ้านเขา มีผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดแขนและขาที่เปียกชุม ไอคิวก้าวเข้ามาจากในครัวพร้อมกับแก้วน้ำวางลงตรงหน้าเธอ
เธอมองเขา...
ชื่อฉันเหรอ...ฉันชื่อ...
พินนราเขาบอก พินนรา แร่กอบกิจ...ก็ชื่อที่ปักบนเสื้อของเธอไง
เธอยิ้ม...ยังคงไม่กล้าที่จะใส่ชุดนักศึกษา จึงเลือกที่จะแต่งชุดนักเรียนมาแทนในวันรายงานตัว
ไอคิวเอ่ยขึ้น ในขณะที่เธอเหม่อลอย ไม่เหมือนพินนราที่เขาเคยรู้จัก
ตระกูลแร่กอบกิจของเธอ...ทำไมหรือ
พินนราก้มหน้าลงอีกครั้ง...รวบรวมความกล้า และเงยหน้าขึ้นบอกไอคิว
ไอคิว...ฉันอาจจะต้องแต่งงานในอีก 7 วันข้างหน้า