GBD : Green Brain Detective

ตอนที่ 2
ปกติแล้ว การแต่งงานเป็นเรื่องที่น่ายินดีไม่ใช่หรือ แล้วทำไมกับพินนราแล้ว สีหน้าของเธอไม่ได้บอกถึงความยินดีเลยแม้แต่น้อย
“แต่งงานเหรอ...” ไอคิวเอ่ยออกมาอย่างใจลอย “แต่งงานกับใครเหรอ”
“กับ...” เธอก้มหน้ามองมือของตัวเองที่ขาวซีด “...ใครก็ได้”
ไอคิวเพ่งมองเธอ “อะไรนะ”
“ไอคิวคงรู้แล้วว่าครอบครัวของเราทำอาชีพอะไร” เธอเลี่ยงที่จะบอกไปตรง ๆ เปลี่ยนเป็นการเริ่มต้นถามเพื่อที่จะเล่าเรื่องที่มาที่ไปให้ไอคิวฟัง
“อืม เหมืองแร่ไง”
“ใช่...แต่ว่าช่วงหลังมานี้ กิจการเหมืองแร่ของเราไม่มีกำไรเลย แต่ก็ไม่ถึงกับขาดทุน มันกลายเป็นเท่าทุนมาตลอดหลายปีแล้ว นับตั้งแต่ที่หมู่บ้านของเราเกิดปรากฏการณ์แปลก ๆ”
“แปลก ๆ...” ไอคิวทวนคำ “อะไรเหรอที่ว่าแปลก ๆ”
“ฟ้าผ่าน่ะ...ที่นั่นเป็นภาคใต้ ไม่แปลกอยู่แล้วถ้าจะมีฝนตกชุกแทบตลอดทั้งปี แต่ว่าเมื่อมีฝนตกที่ไร ก็มีฟ้าผ่าแทบทุกครั้งไป”
“อืม..แต่จะว่าไปแล้ว หมู่บ้านที่เธออยู่ก็เรียกว่าหมู่บ้านสายฟ้าอยู่แล้วนี่ แล้วก็ปรากฏการณ์ฟ้าผ่าก็เป็นเรื่องธรรมชาติอยู่แล้ว”
“มันไม่ใช่อย่างนั้นน่ะสิไอคิว” พินนราเน้นเสียง “ทุกครั้งที่มีฝนตก จะมีฟ้าผ่า และทุกครั้งที่มีฟ้าผ่า...จะมีคนที่ต้องตายเพราะฟ้าผ่าอย่างโหดเหี้ยม”
ไอคิวชะงักกับสิ่งที่พินนรากล่าว “ตายเลยเหรอ..”
“ร่างของผู้ที่ตายจะไหม้เกรียมตรงส่วนที่ถูกฟ้าผ่า ดูแล้วน่ากลัวมาก”
“ไม่อยากจะคิดเลยจริง ๆ ”
“...เพราะอย่างนี้ ก็เลยไม่มีใครกล้ามาขุดเหมืองอีก เพราะกลัวเหมืองถล่มบ้าง กลัวโดนฟ้าผ่าตายบ้าง คนที่ทำอยู่ตอนนี้ก็คือพวกที่เลี่ยงอาชีพนี้ไม่ได้เพราะต้องเลี้ยงปากเลี้ยงท้องคนทั้งครอบครัว แต่คนพวกนี้ถ้าหากได้อาชีพใหม่ที่ดีกว่า ก็จะรีบเร่งหันไปทำอาชีพนั้นทันที”
“เธอพูดเหมือนกับว่าที่นั่นมีอาชีพที่ดีกว่าเหมืองแร่”
“อืม..ก็ไม่เชิงนักหรอก เมื่อหลานสิบปีก่อน มีคนในหมู่บ้านคนหนึ่งค้นพบเกาะใหม่ที่อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้าน ชื่อว่าเกาะนายอิน พาครอบครัวไปตั้งรกรากจนสามารถยืนหยัดและยึดอาชีพชาวประมงและผลิตผลจากต้นปาล์มและมะพร้าว ยิ่งนับวันก็ยิ่งเจริญเติบโตขึ้น ผู้คนก็ต่างหันเหไปตั้งรกรากที่เกาะนั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเดี๋ยวนี้เหลือจำนวนครอบครัวในหมู่บ้านอยู่ไม่ถึง 50 ครอบครัวเท่านั้นเอง”
“นั่นสินะ จะว่าคนเหล่านั้นก็ไม่ได้ ทุกคนย่อมอยากหาสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเองและครอบครัว...แต่ว่า เรื่องที่เธอเล่ามาทั้งหมด มันเกี่ยวข้องกับการแต่งงานของเธอยังไง” ไอคิวอดถามไม่ได้ เพราะไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่เห็นจะมีความเกี่ยวข้องกันเลย
“เมื่อสามสิบกว่าปีก่อน คุณลุงของฉันโดนฟ้าผ่าเสียชีวิตขณะที่เดินสำรวจแหล่งทำเหมืองใหม่ในหมู่บ้าน ทุกคนในครอบครัวฉันเชื่อว่า คุณลุงคงต้องพบแหล่งเหมืองใหม่แล้วแน่ ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ปล่อยให้เวลาล่วงเลยมาถึงปัจจุบัน ไม่มีใครกล้าที่จะไปสำรวจอีก กลัวจะเป็นอย่างคุณลุงที่โดนฟ้าผ่า และผู้เฒ่าคนหนึ่งในหมู่บ้านที่หัวใจวายตายเพราะไปลบหลู่ดูหมิ่นเทพเจ้าแห่งสายฟ้า”
“เทพเจ้าแห่งสายฟ้า ที่นั่นมีเทพเจ้าแห่งสายฟ้าด้วยเหรอ”
พินนราพยักหน้า “มีเพียงเรื่องนี้เท่านั้นที่ฉันไม่ได้บอกให้ไอคิวรู้ ใช่..ที่นั่นมีเทพเจ้าแห่งสายฟ้าที่คนในหมู่บ้านต่างนับถือ มีแต่เพียงฉันและพี่ชายที่ไม่งมงายเชื่อแบบนั้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยได้แสดงออกอย่างโจ่งแจ้ง ก็ยังคงหลิ่วตาตามไปตามคนในหมู่บ้าน เพราะอย่างนี้ไงฉันเลยไม่เคยบอกใคร ๆ ว่าที่นั่นมีเทพเจ้าแห่งสายฟ้า”
“อืม..เข้าใจ”
“เพราะทุกคนเชื่อว่าคุณลุงค้นพบแหล่งแร่แหล่งใหม่ ซึ่งอาจจะเป็นแร่ทองคำที่ไม่อาจประเมินค่าได้เลยคุณตาของฉันจึงคิดอุบายขึ้นมา”
“อุบายอะไร..” ไอคิวมองเธออย่างสนใจ “หรือว่า...”
“ใช่...คุณปู่ของฉันเป็นคนฉลาดหลักแหลม คุณปู่นี่แหละที่ก่อตั้งเหมืองแร่ทั้งสามของตระกูล และตั้งชื่อนามสกุลเป็นแร่กอบกิจ...อุบายของท่านก็คือ...” พินนภากลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคออย่างช้า ๆ
ไอคิวจดจ้องมองเธอ แม้พอจะคาดเดาคำพูดต่อจากนี้ได้แล้ว...
“ใครก็ตามที่สามารถค้นพบแหล่งแร่แหล่งใหม่ได้ คนนั้นจะได้แต่งงานกับฉันผู้ซึ่งเป็นสายเลือดโดยตรงที่จะได้รับมรดกจากคุณปู่”
ไอคิวรู้สึกว่าร่างกายชาไปทั่วทั้งร่าง “นี่มัน...ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า...”
“คนที่จะแต่งงานกับฉัน จะต้องยอมใช้นามสกุลแร่กอบกิจ และกลายเป็นคนของตระกูลแร่กอบกิจโดยสมบูรณ์ มีสิทธิได้รับมรดกโดยตรงจากคุณปู่หากท่านไม่ได้เขียนพินัยกรรมโอนสิทธิ์ให้ใครนอกเหนือไปจะนี้ก่อนตาย”
“อย่างนี้นี่เอง”ไอคิวเข้าใจถ่องแท้แล้วถึงความเศร้าหมองที่ปรากฏรอบตัวพินนรา ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่เกิดผลดีกับตัวเธอเลย เขามองเห็นความละโมบ กิเลสตัณหา และความชั่วร้ายต่าง ๆ ที่กำลังคลืบคลานเข้ามายังบ้านแร่กอบกิจ
เขาควรจะทำอย่างไรดี ความช่วยเหลือของเขาจะช่วยตระกูลแร่กอบกิจได้จริงหรือ
“ไอคิว เธอต้องช่วยฉันนะ ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี ไม่รู้ว่าจะยับยั้งมันได้ยังไง”
“เธอกลัวว่ามันจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นจริง ๆ อย่างนั้นน่ะเหรอ บางที...คุณปู่ของเธออาจจะคิดถึงเรื่องนี้ไว้แล้วก็ได้นะ”
“คุณปู่น่ะ ในสถานการณ์แบบนี้ ต่อให้ต้องเสียใครไปท่านก็ยอม ขอให้ตระกูลแร่กอบกิจกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง”
จริง ๆ น่ะรึ..ไอคิวคิด คุณปู่ของพินนราจะยอมขายหลานสาวของตัวเองเพื่อเหมืองแร่เลยเชียวหรือ
“ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะ..เมื่อมีคนพบแหล่งแร่แหล่งใหม่แล้ว และได้แต่งงานตามที่ได้ตกลงกันไว้แล้ว คุณปู่ของเธอก็ร่างพินัยกรรมเปลี่ยนแปลงขึ้น โดยไม่มอบมรดกให้ทั้งกับเธอหรือสามีของเธอ”
“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ฉันจะได้อะไรล่ะ”
“ทรัพย์สินก่อนแต่งงานไงล่ะ คุณปู่เธอต้องวิ่งเต้นหาทางที่จะทำให้เธอไม่ต้องลำบากหลังจากที่ท่านตายไป โดยมอบมรดกให้เธอโดยตรงก่อนแต่งงานกับใครก็ตาม ซึ่งอาจจะเป็นสมบัติก้อนเล็ก ๆ เมื่อเทียบกับมรดกทั้งหมด แต่มันก็มากพอและเป็นทางออกที่ดี”
“นั่นสินะ...แต่ว่า” พินนรามองหน้าไอคิว ไม่อยากเอ่ยในสิ่งที่ตัวเองคิด “ถ้าหากว่า หลังจากแต่งงาน แล้วมีใครบางคนฆ่าคุณปู่ และทำลายพินัยกรรมฉบับนั้นทิ้งเสียล่ะ”
เหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอไอคิวในชั่วพริบตา เขากระอักกระอ่วนที่จะตอบคำถามของพินนรา
เขาตอบไม่ได้ในกรณีที่พินนราเอ่ยขึ้น...