GBD : Green Brain Detective

ตอนที่ 3
บุคคลรับเชิญคนที่หนึ่ง...
ข่าวเรื่องการคัดเลือกเจ้าบ่าวหรืออีกนัยหนึ่งก็คือผู้สืบทอดรุ่นที่ 3 ของตระกูลแร่กอบกิจแพร่สะพัดไปทั่วทั้งหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว และยังกระจายไปถึงคนนอกหมู่บ้านด้วย
ชายคนหนึ่งล่องเรือมาเป็นเวลาเกือบค่อนวันเพื่อมายังหมู่บ้านสายฟ้า เขามีเพียงย่ามใบใหญ่ที่ภายในมีเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวเท่าที่จำเป็น เดินเร่ถามคนในหมู่บ้านไปทั่วว่าบ้านแร่กอบกิจตั้งอยู่ที่ใด
หมู่บ้านสายฟ้าประกอบด้วยสามส่วนใหญ่ ๆ คือ ส่วนที่ติดกับป่าชายเลนที่มีน้ำจากลำธารสายเล็กๆ ที่มีต้นกำเนิดมาจากยอดเขาของภูเขาซึ่งพาดผ่านบางส่วนของหมู่บ้าน เป็นที่ ๆ ชายคนนี้ล่องเรือมา ส่วนที่สองคือส่วนที่เป็นที่อยู่อาศัยหลักของคนในหมู่บ้านและเป็นแหล่งแร่ทองคำ ทองแดง ดีบุก และส่วนที่สามคือบริเวณที่เป็นป่าดิบชื้นทั้งหมด รวมไปถึงที่ตั้งของศาลเจ้าเทพแห่งสายฟ้าที่อยู่บนภูเขา
ในสมัยก่อนที่ชาวบ้านยึดอาชีพเผาถ่าน ก็ได้นำต้นโกงกางที่ขึ้นในป่าชายเลนไปเผาเพื่อทำเป็นถ่าน จนต้นโกงกางลดจำนวนลงอย่างมาก พลอยทำให้สัตว์น้ำหลายชนิดที่ต้องพึ่งพาป่าชายเลนเป็นแหล่งอนุบาลร่อยหรอลงตามไปด้วย
แม้ชายคนนี้จะไม่ค่อยรู้ประวัติความเป็นมาของเกาะแห่งนี้มากมายนัก แต่ทว่าเขาก็พอจะรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วง 30 ปีนับย้อนกลับจากปัจจุบัน และมองเห็นได้ถึงความรุ่งโรจน์จนกระทั่งโรยราของตระกูลแร่กอบกิจ ด้วยนิสัยของเขาที่ชอบเสี่ยงและชีวิตที่ไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้ว เขาไม่มีญาติมิตรที่ไหน พ่อแม่เสียชีวิตไปตั้งแต่เขายังเด็ก เขาใช้ชีวิตโดยลำพัง โดยยึดอาชีพภารโรงที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในเขตตำบล ที่นั่น เขามีโอกาสได้เรียนหนังสือ ค่าเล่าเรียนคือการเป็นภารโรงประจำโรงเรียนตั้งแต่ยังเด็ก จวบจนโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่และได้รับความไว้วางใจให้มีหน้าที่ดูแลโรงเรียนทั้งโรง...
ที่นี่เองหรอกรึ
บัดนี้ เขายืนอยู่เบื้องหน้าคฤหาสน์ของตระกูลแร่กอบกิจ เป็นบ้านที่มีขนาดใหญ่กว่าบ้านของชาวบ้านทั่วไปถึง 5 เท่า รั้วของบ้านล้อมรอบพื้นที่จำนวน 10 ไร่เศษ ตอนนี้เขายังมองไม่เห็นตัวบ้านหรือคฤหาสน์ชัดเจนนัก เพราะมีกำแพงปูนหนากว่าครึ่งเมตรสูงกว่าสองเมตรบังสายตา ด้านข้างประตูไม้สักบานใหญ่แบบเปิดออกสองข้าง มีป้ายประกาศราคาซื้อแร่ต่าง ๆ พื้นดินแถวป้ายมีผู้คนเหยียบย่ำจนเกิดเป็นหลุมตื้นที่มีน้ำขัง
เขาใช้มือดึงวงแหวนเหล็กที่คล้องกับสลักที่ยื่นออกมาจากประตู แล้วกระทบมันกับแผ่นเหล็กที่ติดกับประตู 3 ครั้ง
ไม่นานประตูไม้บานใหญ่ก็เปิดออก พร้อมกับคนรับใช้หญิงวัยสี่สิบกว่าปีที่ก้าวออกมาพ้นธรณีประตู
มาตามบัตรเชิญใช่มั้ยคะ
ครับ.. เขาล้วงเอาบัตรเชิญออกมาจากกระเป๋าด้านในของย่าม นี่ครับ
คนรับใช้พิจารณาบัตรเชิญอยู่ครู่หนึ่งด้วยสายตาที่พร่ามัว
คุณคือ...
ผม..นาวิน สุวรรณสกุลครับ
ค่ะ..คุณนาวิน เชิญเข้ามาด้านในได้เลยค่ะ
คนรับใช้ถอยเท้าเปิดทางให้นาวินก้าวเข้าไปในบ้าน ดูเหมือนเขาจะเป็นคนแรกที่ได้เข้ามาในบ้านแร่กอบกิจ...
บ้านใหญ่สมกับเป็นแร่กอบกิจจริง ๆ นะครับ นาวินเอ่ยกับคนรับใช้ด้วยสีหน้าพึงพอใจ...

บุคคลรับเชิญคนที่สอง...
ตั้งแต่เล็กจนโต บ้านแร่กอบกิจสำหรับเขาแล้วเป็นเหมือนร่มเงาที่คอยปัดเป่าความทุกข์ยากให้กับครอบครัวของเขา บัดนี้ เมื่อยามที่ตระกูลแร่กอบกิจประสบวิกฤตปัญหา มีหรือที่เขาซึ่งเชิดชูและศรัทธาตระกูลแร่กอบกิจจะนิ่งเฉยอยู่ได้ เขาไม่ได้ต้องการเป็นเจ้าบ่าวหรือผู้สืบทอดอะไรทั้งสิ้น เขาเพียงขอรับใช้ตระกูลแร่กอบกิจเท่าที่สามารถจะทำได้ ในเมื่อตระกูลแร่กอบกิจต้องการหาแร่แหล่งใหม่ และมีผู้คนหมายปองคำเชิญชวนมากมายเช่นนี้ เขาเองต้องสู้กับคนเหล่านั้น เพื่อไม่ให้ตระกูลแร่กอบกิจตกอยู่ในเงื้อมือของผู้เห็นแก่สมบัติ เขาขอเป็นผู้ถูกเลือกเอง และจะยอมปฏิเสธการเป็นผู้สืบทอดหากชนะคนเหล่านั้น
บ้านของเขาอยู่ห่างจากบ้านแร่กอบกิจเพียงแค่ 100 เมตรเท่านั้น เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องรีบร้อนอะไร เพียงแต่ว่า...ความตื่นเต้นนั้นอยู่ในตัวเขาไม่ยอมหายไปเสียที เขามองพ่อของเขาก่อนออกจากบ้าน
จำไว้นะลูก เป้าหมายของเราคือช่วยหาแหล่งแร่แหล่งใหม่เท่านั้น ไม่ใช่การเป็นผู้สืบทอดขอตระกูลแร่กอบกิจ พ่อของเขาเน้นย้ำอยู่อย่างนี้มานานแสนนาน
ครับ ผมไปล่ะนะครับ วันนี้พ่อก็พักผ่อนนะครับ ไม่ต้องไปขุดเหมืองอีก
เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่นั้นใหม่เอี่ยมอ่อง และเขาเองก็รู้สึกขัด ๆ กับตัวเองที่ต้องแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวและกางเกงขายาวแบบนี้
เขาไม่รู้เลยว่าวันนี้จะมีการทดสอบอะไรบ้าง สิ่งที่เขามีก็แค่ความจงรักภักดี แต่ถ้าเทียบกับคนอื่นแล้ว ความรู้นั้นอ่อนด้อยกว่าหลายเท่า
จะทำยังไงดี แค่ ม.หก จะเอาอะไรไปสู้เค้าได้...ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับหมู่บ้านนี้ก็ว่าไปอย่าง
เขาเคาะประตูสามครั้งด้วยวงแหวนเหล็ก ยังไม่ทันที่เขาจะถอนหายใจออกมาหมด ประตูก็เปิดออก
เธอเองนึกว่าใคร ยินดีด้วยนะที่ได้รับเชิญ คนรับใช้หญิงคนเดิมกล่าวกับเขาอย่างเป็นมิตร
ขอบคุณครับ ผมรู้สึกตื่นเต้นจริง ๆ ไม่รู้ว่าจะชนะหรือเปล่า เขาออกอาการประหม่าให้เห็น
ไม่เป็นไรหรอก คนในหมู่บ้านอย่างเธอย่อมได้เปรียบอยู่แล้วล่ะ...ไหนล่ะบัตรเชิญ
เขารีบล้วงออกมาจากกระเป๋ากางเกง
ตายจริง ฉันเพิ่งรู้ชื่อจริงเธอก็วันนี้เอง คนรับใช้รับบัตรเชิญมาอ่าน
ครับ..
เชิญเข้าข้างในค่ะ คนรับใช้ก้าวถอย คุณธานี ทัดเทียม
เขารูสึกเขินที่ถูกเรียกอย่างเป็นทางการแบบนี้ ก้าวข้ามผ่านธรณีประตูด้วยความประหม่า...
บ้านแร่กอบกิจใหญ่โตกว่าเมื่อตอนผมเด็ก ๆ เยอะเลยนะครับ
...บางที บ้านใหญ่ก็ไม่มีความสุขหรอกนะ คนรับใช้หลุดปากเอ่ยขึ้น อ้ะ ไม่มีอะไรหรอก ฉันก็พูดไปเรื่อยเปื่อย
ผมจะต้องทำให้ได้ครับ
คนรับใช้ยิ้มอย่างเอ็นดู ถ้าเธอชนะจริง ๆ ฉันก็ยินดีที่จะรับใช้เธอนะ ผู้สืบทอดในอนาคต
ผมบอกแล้วไงครับป้า..ผมไม่สนการเป็นผู้สืบทอดหรอกครับ ขอแค่ได้ช่วยตระกูลแร่กอบกิจให้พ้นจากคนละโมบก็พอ
ฉันก็หวังอย่างนั้นนะ...ธานี

บุคคลรับเชิญคนที่สาม...
แม้กระทั่งเมืองหลวงอย่างกรุงเทพฯ เองก็มีข่าวการคัดเลือผู้สืบทอดของตระกูลแร่กอบกิจแพร่ออกไป ชายคนหนึ่งซึ่งวัน ๆ เอาแต่ทำงานอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ก็ไม่เคยรู้เรื่องราวอะไรเกี่ยวกับข่าวนี้ จนกระทั่งเพื่อนคนหนึ่งที่เคยเอ่ยปากชวนเข้าไปเที่ยวภาคใต้เป็นประจำมาเยี่ยมและบอกเรื่องนี้ให้รู้
เขาสนใจในทันที นี่คงเป็นโอกาสที่เขาจะได้ทำอะไรใหม่ ๆ และใช้ความรู้ที่เรียนมาให้เป็นประโยชน์เสียที ตั้งแต่จบมหาวิทยาลัย เขาไม่เคยได้ทำงานตรงกับที่ตัวเองเรียนเลย หรืออาจเป็นเพราะความอ่อนแอที่อยู่ในตัวเขา จึงไม่มีโอกาสได้ทำตามใจตัวเอง
ปกติแล้วคนเราจะมีเม็ดเลือดแดงมากกว่าเม็ดเลือดขาว แต่เขามีเม็ดเลือดขาวมากกว่า ทำให้เขาไม่สามารถทำงานหนัก ๆ หรืองานที่ต้องออกภาคสนามอย่างนักธรณีวิทยาได้ เขาเคยออกไปทัศนศึกษาตอนที่อยู่ในมหาวิทยาลัยและพบว่าตัวเองเป็นลมแดดภายในเวลาเพียงครึ่งชั่วโมงที่ยืนตากแดด ทั้ง ๆ ที่งานภาคสนามเป็นงานที่เขาชอบ แต่เขาก็ต้องจำใจทำงานวิจัยดินและแร่ธาตุซึ่งเกี่ยวกับการตรวจวัดผลปริมาณสารพิษและการดูดซึมของกัมมันตรังสีของแร่ชนิดต่าง ๆ ที่พบในเขตพื้นที่ที่เสี่ยงต่อการรั่วซึมของสารกัมมันตรังสี ซึ่งยุ่งอยู่กับเส้นกราฟและตัวเลขบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งวัน
วันนี้เขาก็เกือบจะเป็นลมแดด หลังจากที่ต้องนั่นรถโดยสารคันเล็กมาตามทางที่ขรุขระเป็นระยะทางกว่า 20 กิโลเมตร และต้องเดินตามทางเดินซึ่งคดเคี้ยวตามความชันของภูเขามาอีกกว่า 1 กิโลเมตร โชคดีที่พบเด็กวัยรุ่นที่เดินทางออกมาจากหมู่บ้านเพื่อนำถ่านไปขาย นำเขามายังบ้านแร่กอบกิจซึ่งตั้งอยู่ใจกลางหมู่บ้านสายฟ้า
เขามาถึงก่อนวันนัดหมายหนึ่งวัน จึงจำเป็นต้องขออาศัยอยู่กับครอบครัวของเด็กวัยรุ่นคนนั้น เขานอนไม่หลับทั้งคืนเพราะเสียงฝนตกและฟ้าผ่า และตื่นสายในวันนี้
ระหว่างที่เดินไปยังบ้านแร่กอบกิจ เขาคิดฝันว่าถ้าหากเขาได้เป็นผู้สืบทอดจริง ๆ ล่ะจะเป็นยังไง
เงินทองมากมาย มรดกที่ใช้เท่าไหร่ก็ไม่หมด ได้แต่งงานกับคนในตระกูลใหญ่ในหมู่บ้าน
แต่ว่า..นอกจากเจ้าสาวคนนี้แล้ว ไม่มีใครในตระกูลที่เป็นผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันอีกหรือ ตระกูลนี้ขาดแคลนลูกชายหลานชายถึงขนาดประกาศจะยกหลานสาวให้ถ้าเจอแหล่งแร่จริง ๆ น่ะหรือ
คิดมากไปได้...ยังไงเราก็มาแล้วนี่นา
เขายื่นบัตรเชิญให้คนรับใช้หลังจากที่เคาะประตูด้วยมืออยู่หลายครั้ง ก่อนที่จะสังเกตเห็นรอยถลอกของประตูที่ถูกวงแหวนเหล็กกระทบ
คุณคือนักธรณีวิทยาหรือคะ
ครับ
คุณกันยศ นาวาสกุล
ครับ
เชิญเข้าข้างในค่ะ
ขอบคุณครับ
เขาก้าวเข้ามาและมองคฤหาสน์หลังใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า
คฤหาสน์ใหญ่มากเลยนะครับ ไม่คิดว่าหมู่บ้านลึก ๆ แบบนี้จะมีคฤหาสน์แบบนี้อยู่ด้วย
ใครๆ ที่มาเห็นก็มักจะพูดแบบนี้กันทั้งนั้นแหละคะ
เหรอครับ..ก็น่าอยู่หรอกนะ ถ้าหากได้เป็นเจ้าของจริงล่ะก็... เขาหลุดความคิดออกมา

บุคคลรับเชิญคนที่สี่...
รถเก๋งคันหนึ่งแล่นมาตามทางลูกรังเพื่อเข้ามายังหมู่บ้านสายฟ้า ดอกยางของล้อที่พารถเคลื่อนที่ไปข้างหน้านั้นตักเอาฝุ่นให้ฟุ้งขึ้นมาไล่หลังรถที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็ว 40 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ฝุ่นนั้นเกาะตามส่วนต่าง ๆ ของรถอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ชายคนหนึ่งแต่งตัวภูมิฐานด้วยเสื้อเชิ้ตลายทางกับเนคไทที่เข้ากัน หวีผมเรียบแปล้และใส่แว่นสายตาสั้นทรงสีเหลี่ยมเพิ่งละจากการคุยโทรศัพท์ หันมาทางคนขับรถที่อยู่ด้านหน้ารถ
พอส่งฉันแล้วก็ไม่ต้องรอหรอกนะ กลับไปก่อน เดี๋ยวฉันจะโทรบอกอีกทีว่าให้มารับกลับเมื่อไหร่
ครับ
แม้คนขับรถจะมีอายุมากกว่าเขาถึง 15 ปี แต่ก็ให้ความเคารพเขาเหมือนกับให้ความเคารพผู้เป็นพ่อของเขา นั่นอาจเป็นเพราะความช่วยเหลือนานับประการที่พ่อของเขามีให้เมื่อครั้งที่ยังคงไม่ได้ทำอาชีพคนขับรถ แต่ขายของเก่าจากขยะประทังชีวิต คนขับรถมองเขาผ่านทางกระจกมองหลัง เขาช่างแหมือนพ่อของเขาเมื่อตอนที่ยังหนุ่ม ๆ อายุราว 24 ปีอย่างเขาในบัจจุบัน
กิจการเหมืองแร่ที่ตกทอดมาจากพ่อเขาที่จังหวัดกาญจนบุรีนั้น เป็นเหมือนภาระอันหนักอึ้งที่เขาต้องทำให้สำเร็จให้ได้ เขาต้องเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับมัน ให้การกิจเจริญรุ่งเรืองเทียบเท่าหรือมากกว่าสมัยที่พ่อเขาทำเอาไว้
บัดนี้ ตามคำแนะนำของพ่อเขา เขาจึงต้องมาที่หมู่บ้านสายฟ้าแห่งนี้ เพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับกิจการเหมืองแร่ของตระกูลแร่กอบกิจใหม่มากที่สุด โดยทางลัดที่สั้นที่สุด
ทางลัดนั้นก็คือการได้เป็นผู้สืบทอดของตระกูลแร่กอบกิจ
คุณหนูคิดดีแล้วหรือครับ ที่จะเข้ามาเป็นคนในตระกูลแร่กอบกิจนี้
ทำไมล่ะ เขามองคนขับรถผ่านกระจกมองหลังเช่นกัน
คุณหนูก็ทราบดีแล้วไม่ใช่หรือครับว่า การเป็นผู้สืบทอดของตระกูลแร่กอบกิจ ต้องเป็นนามสกุลเป็นแร่กอบกิจด้วยนะครับ
เรื่องนั้นเอง.. เขายิ้มกริ่มอย่างไม่แยแส ไม่เห็นเป็นไร ฉันก็ใช้นามสกุลแร่กอบกิจสักปีสองปี หลังจากนั้นก็เปลี่ยนกลับมาใช่นามสกุลพิพัฒน์ไพศาลเหมือนเดิม
แล้วทางนั้นจะยอมหรือครับ
ไม่ยอมก็ต้องยอม เพราะถึงตอนนั้น ฉันก็คงได้เป็นเจ้าของทรัพย์สอนทั้งหมดของแร่กอบกิจเรียบร้อยแล้ว
คนขับรถถึงกับตัวชาขึ้นมาทันที ไม่คิดว่าเขาจะมีความคิดที่น่ากลัวแบบนี้
รถจอดหน้าประตูบ้านแร่กอบกิจ คนขับรถออกจากรถมาเคาะประตู ส่วนเขาเปิดประตูออกมาเองและขยับเนคไทให้เข้าที่
ประตูเปิดออกมาพร้อมกับคนรับใช้หญิง
คุณพินัย พิพัฒน์ไพศาล ใช่มั้ยคะ คนรับใช้มองมาทางผู้ที่เคาะประตู
ไม่ใช่ครับ..คนนี้ต่างหากล่ะครับ คนขับรถผายมือไปทางเจ้านายของตนที่ยืนอยู่อีกด้านของรถ
พินัยก้าวเท้าเบี่ยงตัวออกมาให้พ้นแนวที่คนขับรถบัสายตาของคนรับใช้หญิง
สวัสดีครับ ผมเองครับ พินัย พิพัฒน์ไพศาล เขาไหว้พร้อมกับเอ่ยอย่างนอบน้อมต่อคนรับใช้หญิงบ้านแร่กอบกิจอย่างไม่ถือเนื้อถือตัว...