GBD : Green Brain Detective

ตอนที่ 7
พินัยมองสายฝนที่ค่อย ๆ ตกแรงขึ้นเรื่อย ๆ อยู่ในห้องส่วนตัวที่ทางบ้านแร่กอบกิจจัดเตรียมเอาไว้ให้ เขาละจากสัมภาระครึ่งหนึ่งที่ยังจัดเข้าตู้เสื้อผ้าไม่เสร็จออกมายืนนอกชานที่เป็นด้านหน้าของตัวบ้าน เขาใช้มือปิดประตูกระจกแบบเลื่อนแต่สายตาจ้องมองร่มไม้ที่เคลื่อนที่จากตรงหน้าบ้านไปที่โรงรถ ต่อมาไม่นาน ร่มสามคันก็เคลื่อนที่กลับเข้ามาตัวบ้าน
จากตรงนี้เข้ามองเห็นต้นไม้ที่โดนฟ้าผ่าได้อย่างเด่นชัด มองเห็นรอยไหม้บนยอดต้น มีเสียงฟ้าร้องครืนใหญ่ดังมาอีกระรอก ดังขนาดที่ทำให้เขาที่ไม่เคยกลัวฟ้าผ่าฟ้าร้องต้องถอยกลับเข้าไปในห้อง
ฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมานอกรั้วบ้านแร่กอบกิจ แต่เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันผ่าลงตรงไหน มองเห็นเพียงลำแสงหยักจากฟ้าลงมา
ฝนตกอย่างนี้แล้วเขาคงไม่มีโอกาสได้ไปดูเหมืองแร่ทั้งสองแห่งของแร่กอบกิจในวันนี้ เขารู้สึกเสียดายนิด ๆ แต่ก็ยังมีเรื่องอื่นให้เขาทำถ้าไปไม่ได้
เขาหยิบศิลาประดิษฐ์ที่วางบนเตียงขึ้นมาพิจารณาบทกลอนที่จารึกเอาไว้ รอยลึกของตัวอักษรนั้นเกิดจากแม่พิมพ์ที่ทำขึ้นเองอย่างง่าย ๆ ลูกชายคนโตของกอบกิจคงทำแม่พิมพ์นี้
ช่างคิดจริง ๆ เขามองประกายสีเหลืองแดงที่วูบวาบไปมาเหมือนกำลังมองทรายขาวบริสุทธิ์แวววับบนชายหาด
เขาเก็บศิลาไว้ในลิ้นชักของชั้นวางโทรทัศน์
ฟ้าผ่าดังอีกรอบโดยพาเสียงฟ้าร้องมาด้วยกันทำเอาเขาสะดุ้งโหยง
สมชื่อจริง หมู่บ้านสายฟ้า หวังว่าที่บ้านแร่กอบกิจนี่คงมีสายล่อฟ้าอยู่นะ
เขาพลันนึกถึงข่าวในแวดวงเหมืองแร่ด้วยกันที่บอกว่าเหมืองแร่ที่นี่ถล่มบ่อยครั้ง แร่กอบกิจใช้อะไรป้องกันถึงได้ทำให้เหมืองอ่อนแอได้ขนาดนี้
เขาเดินออกมานอกห้องแล้วลงมาชั้นล่างเข้าไปในห้องรับแขกส่วนหน้าของตัวบ้าน กันยศและนาวินนั่งอยู่ที่นั่นข้าง ๆ โซฟามีร่มกางทิ้งไว้สามคัน
เมื่อครู่คุณสองคนออกไปข้างนอกกันมาหรือครับ พินัยถามเป็นเชิงทักทาย
ทั้งสองหันมามองพินัย ละจากการคิดเรื่องที่คนรับใช้หญิงพูดเมื่อครู่
ไม่ได้ไปไหนหรอกครับ ก็อยู่ในบริเวณบ้านนี่แหละครับ พอดีฝนตกก็เลยเข้ามา กันยศตอบอย่างเป็นมิตร ฝนไม่น่าตกเลยนะครับ คุณเองก็คงอยากออกไปข้างนอกเหมือนกันใช่มั้ยครับ
ครับ..พินัยยิ้ม อย่างนี้ก็หมดไปอีกวันโดยเปล่าประโยชน์
คุณพินัยครับ นาวินเอ่ยขึ้น ไม่ทราบว่าคุณเคยมาที่นี่หรือเปล่าครับ
ที่นี่เหรอครับ พินัยชี้ลงพื้น
ผมหมายถึงที่หมู่บ้านแห่งนี้ รวมทั้งเกาะที่อยู่ใกล้ด้วยนะครับ
พินัยเบี่ยงสายตาที่ถูกจ้องมองไปทางอื่น แล้วเบนกลับมาพร้อมคำตอบ อ๋อ ครับ เคยมาครับ ตอนนั้นมาธุระเรื่องเหมืองแร่น่ะครับ...ทำไมหรือครับ
อ่อ คิดว่าเคยเห็นหน้าคุณที่ไหนมาก่อน แต่จำไม่ได้
นั่นสินะ กันยศแทรกขึ้น ผมเองก็ว่าคุณหน้าคุ้น ๆ อยู่เหมือนกัน
พินัยหัวเราะกลบเกลื่อน สงสัยผมคงหน้าโหลมาก เลยมีคนจำได้ถึงสองคน
นั่นสินะครับ กันยศเสริม
เสียงนาฬิกาลูกตุ้มดังบอกเวลาเที่ยงตรงพอดี แต่แสงอาทิตย์ที่สาดส่องผ่านเมฆฝนทำให้ดูเหมือนราวสักสี่โมงเย็น
แม่บ้านบอกว่าให้เราไปพร้อมกันที่โต๊ะอาหารตอนเที่ยง ผมว่าเราไปกันดีกว่าเดี๋ยวเขาจะรอกัน นาวินบอกทั้งสองแล้วลุกขึ้น
ที่จริงแล้วตรงนี้ก็เป็นจุดที่ลงมาจากชั้นบน กันยศลุกขึ้นตาม แต่ว่าไม่เห็นมีใครลงมากันเลย
คงไปที่โต๊ะอาหารกันหมดแล้ว
ยังมีอีกไม่ใช่หรือครับ กันยศมองพินัย
อะไรครับ
ก็สมาชิกของบ้านแร่กอบกิจไงครับ นอกจากที่เราเห็นในห้องประชุมแล้ว ยังมีบางคนที่ไม่ได้เข้าห้องประชุม
เหรอครับ คุณกันยศทราบได้ยังไงครับ สายตาของพินัยจับจ้องที่กันยศ
ก็..คิดว่าน่าจะเป็นอย่างนั้น เช่นพวกลูกสะใภ้หรือลูกเขย
อืม..นั่นสินะ น่าจะมีอย่างที่คุณว่า..ถ้าอย่างนั้นเรารีบไปก่อนที่เขาจะลงมากันดีกว่า นาวินเดินนำออกไป
ที่โต๊ะอาหารมีเพียงกอบกิจคนเดียวที่มานั่งอยู่ก่อนใคร หลังจากที่แขกทั้งสามนั่งลง เหล่าสมาชิกของบ้านแร่กอบกิจก็เริ่มทยอยกันเข้ามา สุดท้ายคือไอคิวที่เดินมาพร้อมกับพินนราที่สีหน้าไม่ค่อยสดชื่น
หญิงคนรับใช้ 1 ใน 4 คนของบ้านแร่กอบกิจเดินเข้ามาทางพินนราที่ยังไม่ทันได้นั่งลง
คุณหนูพินคะ คุณพานนรัตบอกว่าจะลงมาทานอาหารมื้อนี้ข้างล่างด้วยน่ะค่ะ
ไอคิวที่นั่งลงแล้วเงยหน้ามองพินนราด้วยความสงสัยว่าใครคือพานนรัต
พินนราแอบยิ้มดีใจ งั้นเหรอ งั้นเดี๋ยวพินขึ้นไปพาเค้าลงมาเองค่ะ
เธอเดินไปหากอบกิจแล้วกระซิบข้างหู จากนั้นก็เดินออกไปจากห้องอาหาร
กรุณารออีกสักประเดี๋ยว พี่ชายของพินนราเค้าอยากจะร่วมทานอาหารด้วย กอบกิจเอ่ยขึ้นกับแขกทั้งสี่ คงอยากจะเห็นหน้าคนที่จะมาเป็นเจ้าบ่าวของน้องสาว
แขกทั้งสี่ยิ้มรับ จากนั้นทุกอย่างอยู่ในความเงียบ ซึ่งเปิดโอกาสให้ทั้งนาวิน กันยศและพินัยกวาดสายตามองฝั่งตรงข้ามที่ไม่ปรากฏตัวในห้องประชุม
หญิงวัยกลางคนที่ซ่อนใบหน้าอิดโรยเอาไว้ภายใต้เครื่องสำอางบาง ๆ นั่งอยู่ข้างภมร นั่นคงเป็นแม่ของพินนรา
หญิงวัยอ่อนกว่ามองดูเป็นคนรักษาสุขภาพนั่งอยู่ข้างภูมิ นี่คงเป็นภรรยาเขาและเป็นแม่ของเด็กหนุ่มที่ชื่อภัทรนริน
ภัทรนรินนั่งติดกับนรินซึ่งเป็นมารดาทางด้านขวามือของเขาและไอคิวทางดานซ้ายมือ เด็กหนุ่มหันไปพูดกับไอคิวอย่างกระตือรือร้น
พี่พานคงดีใจ ที่พี่พินจะได้แต่งงาน
อืม นั่นสิ ไอคิวพูดไม่เต็มเสียงนัก ภัทรนรินคงหมายถึงพี่ชายของพินนราที่กำลังจะเข้ามาทานอาหารด้วยกัน
ภัทรนรินพูดเสียงแผ่วเบา พี่ว่าใคร
หืม..อะไร
ใครที่จะเป็นเจ้าบ่าวของพี่พินน่ะครับ
ถามพี่เหรอ ไอคิวขมวดคิ้ว เอ..พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นใคร
มีเสียงเปิดประตูห้องอาหารโดยคนรับใช้ ประตูถูกเปิดค้างเอาไว้เพื่อให้พินนราและพานนรัตเข้ามา
ไอคิวตกใจกับสิ่งที่ตนเห็น เขาเหลือบมองผู้แข่งขันทั้งสี่ที่สีหน้าไม่ต่างจากเขาขณะที่มองพินนราเดินเข้ามาพร้อมกับพี่ชาย
ไอคิวไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพินนราจะมีพี่ชายที่พิการ พินนราเข็นเก้าอี้เข็นที่มีพี่ชายนั่งอยู่เข้ามาในห้องแล้วมองทุกคน นี่คือพี่พานนรัตค่ะ
พานนรัตที่นั่งในรถเข็นสอดส่ายสายตามองผู้แข่งขัน มองทีละคนตั้งแต่ ธานี นาวิน พินัย และกันยศ ในขณะที่พินนราเข็นเขามาเข้าตรงที่ว่างข้าง ๆ กอบกิจตรงหัวโต๊ะ พินนรานั่งลงแต่ก็ต้องสะดุ้งสุดตัว
พานนรัตทุบโต๊ะเสียงดังลั่น มือและหน้าแดงก่ำ มองไปยังแขกทั้งสี่คน
แก...ไอ้สารเลว แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
กอบกิจมองสลับไปมาระหว่างหลานชายกับแขกทั้งสี่ด้วยความตระหนกตกใจ อะไร มีอะไร
พานนรัตหันขวับไปหากอบกิจทันที เหมือนกับว่าเสียงของกอบกิจทำให้เขาได้สติ และยับยั้งอารมณ์แปรปรวนภายในใจเอาไว้ เลื่อนมือลงจากโต๊ะวางบนตักตามเดิม ท่าทางซับซ้อนซ่อนความนัยอะไรเอาไว้บางอย่าง ไม่มีอะไรครับ ผมแค่เข้าใจผิด...เอ่อ...คิดไปเอง
คิดไปเองอะไร กอบกิจเค้น
เอ่อ..อย่าใส่ใจเลยครับ ทานข้าวกันเถอะครับผมหิวแล้ว
กอบกิจจ้องมองหลานชายอย่างสงสัย ถามตอนนี้คงไม่ได้ความอะไร ปล่อยไปก่อนน่าจะดีกว่า ถ้าไม่มีอะไรอย่างนั้นก็ทานข้าวกันได้แล้ว
คนรับใช้ยกโถข้าวตักข้าวให้กอบกิจและเวียนไปทางแขก
พินนรามองพี่ชายอย่างไม่เข้าใจ ในขณะที่พานนรัตมองน้องสาวแค่แวบเดียวแล้วหันไปฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทีเรียบเฉย แต่มือที่กำแน่นอยู่ใต้โต๊ะไม่อาจพ้นสายตาของพินนรา
ไอคิวที่นั่งอยู่แถวเดียวกันไกลสุดมองแขกทั้งสี่และพยายามเอี้ยวตัวมองใบหน้าของพานนรัต
เกิดอะไรขึ้นหรือ...ทำไมพอพานนรัตเห็นหน้าผู้แข่งขันทั้งสี่แล้วถึงกับความคุมอารมณ์ไม่อยู่
พินัยหันมองมาที่ไอคิวในจังหวะเดียวกัน
แต่พินัยหลบตามองไปทางอื่น...