GBD : Mine Murder : L8
posted on 16 Oct 2006 14:40 by gbdetective in GBD
ตอนที่ 8
ไอคิวเอานิ้วดันจมูกอย่างไม่รู้ตัวขณะใช้ความคิด เขาวางมือนั้นลงพร้อมกับที่มีเสียงเคาะประตูห้องจากด้านนอก เขาลุกขึ้นไปเปิดประตู
พินเองเหรอ มีอะไรรึเปล่า
ขอฉันเข้าไปในห้องนะ พินนรามองเขาอย่างละอาย
ได้สิ บ้านเธอนี่นา ไอคิวยิ้ม
พินนราปิดประตูและเข้ามานั่งลงบนขอบเตียง ไอคิวจึงนั่งลงบนเก้าอี้ของชุดโต๊ะทำงานเล็ก ๆ ห่างจากเธอเล็กน้อย
เรื่องพี่ชายเธอรึเปล่า
พินนราพยักหน้าแทนคำตอบ
ทำไม..เธอถึงไม่เคยบอกเรื่องพี่ชายให้เรารู้มาก่อนเลย เพราะพี่ชายของเธอพิการงั้นหรือ
ก็..ทำนองนั้น เธอเอ่ย ก้มหน้ามองมือทั้งสองที่บิดกันไปมา เพราะพี่ชายของฉันไม่มีตัวตน
อะไรนะ เธอว่า..
จะบอกหรือไม่บอกก็มีค่าเท่ากัน พี่ชายของฉันทำเหมือนไม่มีตัวตน อยู่แต่ในห้องของตัวเอง ไม่เคยออกมาพบปะใคร ไม่ต้องการใครพยาบาล ขอแค่ให้เอาข้าวกับน้ำไปให้แค่นั้นก็พอ
ไอคิวนิ่งเงียบ ไม่รู้จะพูดอะไร
จู่ ๆ วันนี้พี่ชายก็นึกอยากจะออกมา..เพื่อดูหน้าของคนสี่คนนั่น ฉันอดดีใจไม่ได้ที่พี่ยอมออกมาจากห้อง แต่แล้วสิ่งที่พี่พูดกลับทำให้ตัวพี่เองแย่ลง
แย่ลง... เขาทวนคำ
พอกลับเข้าห้อง พี่ก็เอาแต่นั่งนิ่ง ไม่ยอมพูดยอมจา แม้กระทั่งฉันเองที่สนิทกับพี่ที่สุดก็ยังไม่ยอมพูดด้วย จนแม่ต้องเข้าไปแล้วบอกให้ฉันออกมาก่อน ฉันเลยมาหาเธอ
แม่เธอคงจะปลอบเค้าได้ เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก
เปล่า...ฉันไม่ได้ห่วงพี่หรอก ที่ฉันห่วงก็คือตัวฉันเอง
ไอคิวมองพินนราที่เงยหน้าขึ้นเป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้ามาในห้อง
ก่อนออกจากห้อง พี่เอ่ยออกมาคำนึง เหมือนแค่คำรำพึงของคนที่สติไม่อยู่กับตัว พี่พูดว่า...อย่าแต่งงานกับคนพวกนั้นเด็ดขาด
ไอคิวเย็นวาบไปทั่วร่าง เขาลืมคิดเรื่องแต่งงานของพินนราไปเลย ตั้งแต่ได้ยินสิ่งที่พานนรัตเอ่ยออกมา
แต่ว่าคุณปู่ก็คงยังดำเนินการหาผู้ชนะในการค้นหาเหมืองต่อไป คำพูดของพี่คงไร้ผล
ทำไม...เธอไม่ปฏิเสธปู่ไปล่ะ ว่าเธอไม่อยากแต่ง
เรื่องนั้น...เพราะปู่ตั้งความหวังว่าจะต้องกอบกู้กิจการด้วยวิธีนี้ให้ได้ ฉันจึงปฏิเสธไม่ลง
ไอคิวถอนใจ อยู่ในสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างนั้นสินะ
ไอ้สารเลว.. เธอพูดออกมา ทำไมพี่ถึงพูดออกมาแบบนั้น
ไอคิวเองก็รู้เหมือนกัน เขาจึงตอบออกเพื่อให้พินนราสบายใจว่า ฉันจะลองหาคำตอบจากพวกนั้นดู ส่วนเธอเองก็ลองถามพี่ชายของเธอ
พี่มีความแค้นอะไรกับคนพวกนั้นเหรอ รวมทั้งธานีด้วยหรือเปล่า ธานีเป็นแค่คนในหมู่บ้านนี่นา ต่างจากคนพวกนั้นที่อยู่นอกหมู่บ้าน
ไม่รู้สินะ ตอนที่พี่ของเธอมองพวกนั้นก็ไม่ได้เจาะจงไปที่ใครนี่นา เหมือนทุกคนเป็นไอ้สารเลวกันหมด
แต่มันก็ทำให้แน่ใจว่าฉันไม่ได้คิดไปเอง ว่ามีคนคิดจะฆ่าคุณปู่
ไอคิวนิ่งอึ้งไปอีกครั้ง..นั่นสินะ ในเมื่อทั้งสี่คนนั้นถูกหาว่าเป็นไอ้สารเลว เรื่องที่พินนราพูดคงจะเป็นเรื่องจริง
ต่อจากนี้ไปนะพินนรา ฉันจะคอยเฝ้าดูคุณปู่ของเธอเอง ไม่ให้คลายสายตาเลย ไอคิวพูกอย่างหนักแน่น คงต้องตีซี้กับท่านแล้ว
พินนราเผยยิ้มอกกมาเล็กน้อย ขอบใจนะ ไอคิว ฉันคิดไม่ผิดที่พาเธอมา
มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีก
ไอคิวลุกขึ้นทันทีด้วยความตกใจ ด้วยความไม่เคยชินที่ต้องอยู่กับสองต่อสองกับเพศตรงข้าม ในบรรยากาศเงียบเชียบ เอาไงดีล่ะ ถ้าคนบ้านเธอรู้ว่าเราอยู่ด้วยกันในห้อง เค้าจะคิดยังไง
พินนราขำจนแหทบจะหลุดหัวเราะออกมา จะบ้าเหรอ ทุกคนเค้าไม่คิดอย่างนั้นกันหรอก เค้ารู้ว่าเธอเป็นแค่เพื่อนฉันน่ะ
..อย่างนั้นเหรอ
มีเสียงเคาะอีกครั้ง พินนราจึงเป็นฝ่ายเดินไปเปิดประตู
อ้าว แม่หรอกเหรอคะ พี่เป็นยังไงบ้าง
รวงทองยืนอยู่หน้าประตู...มองลูกสาว แล้วเบนสายตาไปมองไอคิว ลูกอยู่ห้องนี้นี่เอง ไม่เป็นไรแล้วล่ะ คงสบายใจขึ้นแล้ว
แล้วมันเรื่องอะไรหรือคะ ทำไม่พี่เค้าถึง
เอาไว้แม่จะเล่าให้ฟังที่หลังนะ แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งไปรบกวนพี่เค้า อย่าเพิ่งซักไซ้อะไร ว่าแต่..ทำไมลูกไม่ลงไปทำความรู้จักกับสี่คนนั้นหน่อยเหรอ
แม่ก็รู้ว่าพินไม่อยากจะ
แม่หมายถึงธานีต่างหาก ไม่ไปคุยกับเค้าหน่อยเหรอ
ไอคิวมองพินนราที่ยืนหันหลังให้ เธอกับธานีอย่างนั้นหรือ
ธานีเค้ากลับไปแล้ว คงไม่กลับเข้ามาอีกหรอกคะ ฝนตกฟ้าผ่าแบบนี้
อืม นั่นสินะ คุยอะไรกันอยู่เหรอ
พินนราหันไปทางไอคิว อ๋อ ก็คุยเรื่องพี่น่ะคะ พินไม่สบายใจก็เลยมาระบายให้เค้าฟัง ไม่มีอะไรหรอกค่ะ
ไอคิวยิ้มให้กับพินนราและยิ้มให้รวงทอง
รวงทองยิ้มตอบ งั้นก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะ คุยกันต่อเถอะนะ
ค่ะ... รวงทองเดินลับสายตาไป พินนราปิดประตูเบา ๆ นั่งลงบนเตียง แม่มักจะทำให้พี่เบาใจได้เสมอ อยากรู้จังว่าแม่ทำยังไง
ไอคิวนั่งลงช้า ๆ ก่อนที่จะตัดสินใจถาม เธอกับธานี..เป็นอะไรกันเหรอ
พินนราชะงักเล็กน้อยกับคำถามนั้น หลบสายตาอย่างเขิน ๆ แม่ไม่น่าพูดเลย อย่างนี้เธอก็รู้หมดพอดี ฉันถึงได้บอกเธอไงว่าธานีคงไม่ใช่ไอ้สารเลวอย่างที่พี่พูด
อืม..คงไม่ใช้หรอก เขาเออออตาม
ฉันชอบเค้าน่ะ...ชอบมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว เธอบอก
ไอคิวรู้สึกหน้ามืดขึ้นมาทันที ดวงตาเปิดกว้างด้วยตกใจและเหมือนบริเวณตาสีดำจะหดเล็กลง เขาหลงคิดมาตลอดว่าเหตุที่พินนราพาเขามาเพราะแคร์เขา ไม่ต้องการแต่งงานกับคนอื่น และอยากบอกเป็นนัย ๆ ให้ทุกคนในบ้านได้รับรู้ว่าเธอมีคนรักแล้ว...
นี่เขาคิดไปเองหรือนี่...น่าขำจริง ๆ ที่หลงแอบชอบเธอมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย
อย่างนั้นหรือ โชคดีจริง ๆ นะ ที่เค้าผ่านเข้ารอบเข้ามา เพื่อจะมาเป็นลูกเขยของบ้านนี้ ไอคิวเอ่ยด้วยแววตาเหม่อลอย
ฉันน่ะ ไม่รอโชคให้โง่หรอก ที่จริงแล้วฉันแอบช่วยเขียนจดหมายให้ธานีน่ะ
อะไรนะ..พินนรา เขาอยากจะตะโกนออกมาเดี๋ยวนั้น ได้แต่อ้าปากค้าง ระงับเสียงเอาไว้ทัน
คุณปู่จะคัดเลือกโดยพิจารณาจากจดหมายที่เขียนมาใช่มั้ยล่ะ ฉันเห็นเขาเขียนไม่ค่อยได้ความเท่าไหร่ ฉันพอรู้ว่าคุณปู่ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ฉันก็เลยช่วยเสริมแต่งจนได้ผ่านเข้ามานี่ไง พินนรายิ้มภาคภูมิใจกับผลงานของเธอ
อย่างนั้นหรอกหรือ... ไอคิวมองพินนรา
รู้สึกเหมือนเขาค่อยห่างเธอออกไปทีละนิด ๆ ทั้งที่นั่งใกล้กัน
ไอคิวเอานิ้วดันจมูกอย่างไม่รู้ตัวขณะใช้ความคิด เขาวางมือนั้นลงพร้อมกับที่มีเสียงเคาะประตูห้องจากด้านนอก เขาลุกขึ้นไปเปิดประตู
พินเองเหรอ มีอะไรรึเปล่า
ขอฉันเข้าไปในห้องนะ พินนรามองเขาอย่างละอาย
ได้สิ บ้านเธอนี่นา ไอคิวยิ้ม
พินนราปิดประตูและเข้ามานั่งลงบนขอบเตียง ไอคิวจึงนั่งลงบนเก้าอี้ของชุดโต๊ะทำงานเล็ก ๆ ห่างจากเธอเล็กน้อย
เรื่องพี่ชายเธอรึเปล่า
พินนราพยักหน้าแทนคำตอบ
ทำไม..เธอถึงไม่เคยบอกเรื่องพี่ชายให้เรารู้มาก่อนเลย เพราะพี่ชายของเธอพิการงั้นหรือ
ก็..ทำนองนั้น เธอเอ่ย ก้มหน้ามองมือทั้งสองที่บิดกันไปมา เพราะพี่ชายของฉันไม่มีตัวตน
อะไรนะ เธอว่า..
จะบอกหรือไม่บอกก็มีค่าเท่ากัน พี่ชายของฉันทำเหมือนไม่มีตัวตน อยู่แต่ในห้องของตัวเอง ไม่เคยออกมาพบปะใคร ไม่ต้องการใครพยาบาล ขอแค่ให้เอาข้าวกับน้ำไปให้แค่นั้นก็พอ
ไอคิวนิ่งเงียบ ไม่รู้จะพูดอะไร
จู่ ๆ วันนี้พี่ชายก็นึกอยากจะออกมา..เพื่อดูหน้าของคนสี่คนนั่น ฉันอดดีใจไม่ได้ที่พี่ยอมออกมาจากห้อง แต่แล้วสิ่งที่พี่พูดกลับทำให้ตัวพี่เองแย่ลง
แย่ลง... เขาทวนคำ
พอกลับเข้าห้อง พี่ก็เอาแต่นั่งนิ่ง ไม่ยอมพูดยอมจา แม้กระทั่งฉันเองที่สนิทกับพี่ที่สุดก็ยังไม่ยอมพูดด้วย จนแม่ต้องเข้าไปแล้วบอกให้ฉันออกมาก่อน ฉันเลยมาหาเธอ
แม่เธอคงจะปลอบเค้าได้ เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก
เปล่า...ฉันไม่ได้ห่วงพี่หรอก ที่ฉันห่วงก็คือตัวฉันเอง
ไอคิวมองพินนราที่เงยหน้าขึ้นเป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้ามาในห้อง
ก่อนออกจากห้อง พี่เอ่ยออกมาคำนึง เหมือนแค่คำรำพึงของคนที่สติไม่อยู่กับตัว พี่พูดว่า...อย่าแต่งงานกับคนพวกนั้นเด็ดขาด
ไอคิวเย็นวาบไปทั่วร่าง เขาลืมคิดเรื่องแต่งงานของพินนราไปเลย ตั้งแต่ได้ยินสิ่งที่พานนรัตเอ่ยออกมา
แต่ว่าคุณปู่ก็คงยังดำเนินการหาผู้ชนะในการค้นหาเหมืองต่อไป คำพูดของพี่คงไร้ผล
ทำไม...เธอไม่ปฏิเสธปู่ไปล่ะ ว่าเธอไม่อยากแต่ง
เรื่องนั้น...เพราะปู่ตั้งความหวังว่าจะต้องกอบกู้กิจการด้วยวิธีนี้ให้ได้ ฉันจึงปฏิเสธไม่ลง
ไอคิวถอนใจ อยู่ในสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างนั้นสินะ
ไอ้สารเลว.. เธอพูดออกมา ทำไมพี่ถึงพูดออกมาแบบนั้น
ไอคิวเองก็รู้เหมือนกัน เขาจึงตอบออกเพื่อให้พินนราสบายใจว่า ฉันจะลองหาคำตอบจากพวกนั้นดู ส่วนเธอเองก็ลองถามพี่ชายของเธอ
พี่มีความแค้นอะไรกับคนพวกนั้นเหรอ รวมทั้งธานีด้วยหรือเปล่า ธานีเป็นแค่คนในหมู่บ้านนี่นา ต่างจากคนพวกนั้นที่อยู่นอกหมู่บ้าน
ไม่รู้สินะ ตอนที่พี่ของเธอมองพวกนั้นก็ไม่ได้เจาะจงไปที่ใครนี่นา เหมือนทุกคนเป็นไอ้สารเลวกันหมด
แต่มันก็ทำให้แน่ใจว่าฉันไม่ได้คิดไปเอง ว่ามีคนคิดจะฆ่าคุณปู่
ไอคิวนิ่งอึ้งไปอีกครั้ง..นั่นสินะ ในเมื่อทั้งสี่คนนั้นถูกหาว่าเป็นไอ้สารเลว เรื่องที่พินนราพูดคงจะเป็นเรื่องจริง
ต่อจากนี้ไปนะพินนรา ฉันจะคอยเฝ้าดูคุณปู่ของเธอเอง ไม่ให้คลายสายตาเลย ไอคิวพูกอย่างหนักแน่น คงต้องตีซี้กับท่านแล้ว
พินนราเผยยิ้มอกกมาเล็กน้อย ขอบใจนะ ไอคิว ฉันคิดไม่ผิดที่พาเธอมา
มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีก
ไอคิวลุกขึ้นทันทีด้วยความตกใจ ด้วยความไม่เคยชินที่ต้องอยู่กับสองต่อสองกับเพศตรงข้าม ในบรรยากาศเงียบเชียบ เอาไงดีล่ะ ถ้าคนบ้านเธอรู้ว่าเราอยู่ด้วยกันในห้อง เค้าจะคิดยังไง
พินนราขำจนแหทบจะหลุดหัวเราะออกมา จะบ้าเหรอ ทุกคนเค้าไม่คิดอย่างนั้นกันหรอก เค้ารู้ว่าเธอเป็นแค่เพื่อนฉันน่ะ
..อย่างนั้นเหรอ
มีเสียงเคาะอีกครั้ง พินนราจึงเป็นฝ่ายเดินไปเปิดประตู
อ้าว แม่หรอกเหรอคะ พี่เป็นยังไงบ้าง
รวงทองยืนอยู่หน้าประตู...มองลูกสาว แล้วเบนสายตาไปมองไอคิว ลูกอยู่ห้องนี้นี่เอง ไม่เป็นไรแล้วล่ะ คงสบายใจขึ้นแล้ว
แล้วมันเรื่องอะไรหรือคะ ทำไม่พี่เค้าถึง
เอาไว้แม่จะเล่าให้ฟังที่หลังนะ แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งไปรบกวนพี่เค้า อย่าเพิ่งซักไซ้อะไร ว่าแต่..ทำไมลูกไม่ลงไปทำความรู้จักกับสี่คนนั้นหน่อยเหรอ
แม่ก็รู้ว่าพินไม่อยากจะ
แม่หมายถึงธานีต่างหาก ไม่ไปคุยกับเค้าหน่อยเหรอ
ไอคิวมองพินนราที่ยืนหันหลังให้ เธอกับธานีอย่างนั้นหรือ
ธานีเค้ากลับไปแล้ว คงไม่กลับเข้ามาอีกหรอกคะ ฝนตกฟ้าผ่าแบบนี้
อืม นั่นสินะ คุยอะไรกันอยู่เหรอ
พินนราหันไปทางไอคิว อ๋อ ก็คุยเรื่องพี่น่ะคะ พินไม่สบายใจก็เลยมาระบายให้เค้าฟัง ไม่มีอะไรหรอกค่ะ
ไอคิวยิ้มให้กับพินนราและยิ้มให้รวงทอง
รวงทองยิ้มตอบ งั้นก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะ คุยกันต่อเถอะนะ
ค่ะ... รวงทองเดินลับสายตาไป พินนราปิดประตูเบา ๆ นั่งลงบนเตียง แม่มักจะทำให้พี่เบาใจได้เสมอ อยากรู้จังว่าแม่ทำยังไง
ไอคิวนั่งลงช้า ๆ ก่อนที่จะตัดสินใจถาม เธอกับธานี..เป็นอะไรกันเหรอ
พินนราชะงักเล็กน้อยกับคำถามนั้น หลบสายตาอย่างเขิน ๆ แม่ไม่น่าพูดเลย อย่างนี้เธอก็รู้หมดพอดี ฉันถึงได้บอกเธอไงว่าธานีคงไม่ใช่ไอ้สารเลวอย่างที่พี่พูด
อืม..คงไม่ใช้หรอก เขาเออออตาม
ฉันชอบเค้าน่ะ...ชอบมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว เธอบอก
ไอคิวรู้สึกหน้ามืดขึ้นมาทันที ดวงตาเปิดกว้างด้วยตกใจและเหมือนบริเวณตาสีดำจะหดเล็กลง เขาหลงคิดมาตลอดว่าเหตุที่พินนราพาเขามาเพราะแคร์เขา ไม่ต้องการแต่งงานกับคนอื่น และอยากบอกเป็นนัย ๆ ให้ทุกคนในบ้านได้รับรู้ว่าเธอมีคนรักแล้ว...
นี่เขาคิดไปเองหรือนี่...น่าขำจริง ๆ ที่หลงแอบชอบเธอมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย
อย่างนั้นหรือ โชคดีจริง ๆ นะ ที่เค้าผ่านเข้ารอบเข้ามา เพื่อจะมาเป็นลูกเขยของบ้านนี้ ไอคิวเอ่ยด้วยแววตาเหม่อลอย
ฉันน่ะ ไม่รอโชคให้โง่หรอก ที่จริงแล้วฉันแอบช่วยเขียนจดหมายให้ธานีน่ะ
อะไรนะ..พินนรา เขาอยากจะตะโกนออกมาเดี๋ยวนั้น ได้แต่อ้าปากค้าง ระงับเสียงเอาไว้ทัน
คุณปู่จะคัดเลือกโดยพิจารณาจากจดหมายที่เขียนมาใช่มั้ยล่ะ ฉันเห็นเขาเขียนไม่ค่อยได้ความเท่าไหร่ ฉันพอรู้ว่าคุณปู่ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ฉันก็เลยช่วยเสริมแต่งจนได้ผ่านเข้ามานี่ไง พินนรายิ้มภาคภูมิใจกับผลงานของเธอ
อย่างนั้นหรอกหรือ... ไอคิวมองพินนรา
รู้สึกเหมือนเขาค่อยห่างเธอออกไปทีละนิด ๆ ทั้งที่นั่งใกล้กัน