GBD : Mine Murder : L12

posted on 29 Oct 2006 01:52 by gbdetective in GBD

ตอนที่ 12
เวลาล่วงเลยมาถึงเกือบจะบ่าย 4 โมง ในขณะที่กอบกิจ ไอคิวและภัทรนรินยืนสนทนากันอยู่หน้าบันไดบริเวณห้องโถงหรือส่วนตรงกลางของคันธนู เมื่อภัทรนรินเอ่ยประโยคนั้นออกมา ก็เหมือนฝนหยุดตกอย่างกระทันหันและท้องฟ้าก็กลับสดใสขึ้นมาเหมือนเมื่อตอนช่วงเช้า
ทั้งสามยืนนิ่งไม่ไหวติง ภัทรนรินจ้องมองกอบกิจ กอบกิจจ้องมองภัทรนริน ส่วนไอคิวยืนเก้ ๆ กัง ๆ ยากจะเอ่ยคำพูดใด ๆ
เรื่องนี้.. ไอคิวเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัดนั้น เอาไว้คิดไตร่ตรองให้ดี ๆ ที่หลังดีมั้ยครับ
กอบกิจและภัทรนรินละสายตาออกจากกันเมื่อได้ยินเสียงไอคิว
ตอนนี้ฝนคงหยุดตกแล้ว เราน่าจะลองออกไปตามทางลูกศรกันนะครับ
จริงสินะ กอบกิจเผยยิ้ม มองไอคิว แล้วหันไปมองหลานชาย พอแค่นี้ก่อนเถอะนะ ตอนนี้ปู่คิดอะไรไม่ออกจริง ๆ
ภัทรนรินหันหน้ามามองปู่ ครับ จากนั้นก็หมุนตัวอย่างช้า ๆ ไปเปิดประตู
อากาศเย็นจากน้ำฝนพัดเข้ามา สีสันของต้นไม้ที่ดูสดขึ้นหลังฝนตกพาให้ทุกคนใจเย็นลง
ดูเหมือนว่าคนรับใช้หญิงจะไวเหลือเกินต่อการเปิดประตูเข้าออกบ้านในช่วงที่มีฝนตกของใครต่อใคร เธอโผล่หน้ามองจากทางเดินที่เชื่อมไปด้านหลังบ้าน ออกไปไม่ได้นะคะ คุณผู้ชาย มันอันตรายนะคะ
ทั้งสามหันไปมองหญิงรับใช้ที่เดินเข้ามา ฉันออกไปเดี๋ยวเดียวเท่านั้นแหละ อีกอย่างฝนก็หยุดตกแล้ว ไม่มีอะไรหรอก
แต่ว่า...
เอาน่า ฉันดูแลตัวเองได้หรอกน่า
ถ้าอย่างนั้นก็เอาร่มไม้ไปด้วยนะคะ ฝนตกต้องรีบหาที่ร่มหลบฝน อย่ายืนใต้ต้นไม้ อย่างยืนกลางที่โล่งนะคะ
เธอบอกฉันมาเป็นร้อย ๆ พัน ๆ ครั้งได้แล้วมั้ง เพื่อความสบายใจของเธอนะ..เอ้า ภัทรกับไอคิว ตรวจตังเองซิว่ามีโลหะที่ไวต่อการนำไฟฟ้าบางรึเปล่า สร้อแหวน นาฬิกา กุญแจ
ไอคิวถอดนาฬิกาข้อมือออก ส่วนภัทรไม่มีทั้งสร้อยทั้งนาฬิกาหรือของที่เป็นโลหะ เด็กหนุ่มรู้จักหมู่บ้านนี้ดี จึงไม่ใส่อะไรที่จะทำให้ตัวเองต้องเสี่ยงต่อการถูกฟ้าผ่า
หญิงรับใช้รับนาฬิกาข้อมือมาจากไอคิว
คงไปได้แล้วนะ กอบกิจกล่าวกับหญิงรับใช้ท่าทางระอากับความห่วงใยที่มากเกินไป
ค่ะ.. หญิงรับใช้ตอบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เอาร่มไปค่ะ เธอหันไปคว้าร่ม 3 คันจากกระบอกไม้ไผ่ที่วางชิดมุมข้างประตูแล้วแจกให้ทั้งสามคน
ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวกลับมา กอบกิจพูดคำสุดท้ายแล้วเดินออกนอกประตูบ้าน
ทั้งสามเดินออกมาจากตัวบ้าน เดินผ่านสวนตามทางเดิน เปิดประตูไม่สักทางเข้าบริเวณบ้านแล้วหายลับสายตาหญิงรับใช้ที่ยืนเฝ้าอยู่ภายใน
ใครออกไปน่ะ ป้าแม้น เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังหญิงรับใช้อย่างเงียบ ๆ ทำให้เธออสะดุ้ง
พินนรายืนรอคำตอบอยู่ข้างหลังเธอ
เอ่อ..นายท่าน คุณภัทรแล้วก็เพื่อนคุณหนูที่ชื่อไอคิวน่ะค่ะ
อะไรนะ คุณปู่ ภัทร และก็ไอคิวเหรอ สามคนรวมตัวออกไปไหนกัน พินนรางุนงงกับการจับกลุ่มของคนชรา ชายหนุ่มและเด็กวัยรุ่น ทั้งสามคนมีจุดประสงค์อะไรกัน หรือว่าไอคิวกำลังจะวางแผนตีสนิทกับคุณปู่เพื่อคอยคุ้มครอง
คงจะ...ไปตามหาเหมืองกันล่ะมั้งคะ หญิงรับใช้คาดเดา เห็นคุณกอบกิจถือเอาศิลาไปด้วย
ศิลาประดิษฐ์เหรอ คุณปู่ไขปริศนาได้แล้วหรือไง พินนรารีบวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นบนทันที เธอทำท่าจะเคาะประตูห้องหนึ่ง แต่หยุดมือเอาไว้เมื่อเห็นภาคินาผู้เป็นน้าเปิดประตูออกมาจากห้องที่ไม่ใช่ห้องของตัวเองซึ่งอยู่ถัดไปอีก 3 ห้อง
อ้าว น้านาเข้าไปทำอะไรในห้องน้านีเหรอคะ
ท่าทางของภาคินาดูอ้ำอึ้งพิกล เธอตอบเหมือนกับคำแก้ตัวอย่างไรอย่างนั้น น้า..น้าไปคุยกับน้านีมาน่ะ พอดีมีเรื่องคุยกันนิดหน่อย
น้านากับน้านีดีกันแล้วเหรอคะ ปกติเห็นไม่ค่อยจะถูกกันนี่ค่ะ
อ๋อ อืม
แล้ว..คุยกันเรื่องะไรเหรอคะ พอบอกได้มั้ยคะ
ภาคินารู้ว่าพินนราต้องถามจึงตอบทันควัน ก็เรื่องของพินไงล่ะจ้ะ เรื่องที่พินจะแต่งงานไง
เอ๋...ทำไมหรอคะ
น้ารู้หรอกนะว่าพินรู้สึกยังไง ภาคินาเดินเข้ามาใกล้พินนรา แล้วน้าก็รู้ถึงความจำเป็นของคุณปู่เช่นกัน เพราะฉะนั้นก็คงไม่มีทางหลีกเลี่ยงเรื่องแต่งงาน แต่เราก็พอจะหาหนทางต่อจากนี้ได้ เราคงไม่ยอมปล่อยให้เจ้าบ่าวที่เป็นคนนอกมาฮุบสมบัติเราไปหรอก
ค่ะ..เรื่องนี้ พินนราก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่มองภาคินา คุณปู่คงคิดเอาไว้แล้ว พินเชื่อใจคุณปู่ค่ะ พินเชื่อใจว่าคุณปู่จะไม่ทิ้งพินและไม่ปล่อยให้เหมืองแร่ที่เป็นน้ำพักน้ำแรงของคุณปู่มาทั้งชีวิตต้องตกไปอยู่ในมือคนอื่น
อืม นั่นสินะ...จะเข้าไปในห้องพี่ก็เข้าเถอะ น้าก็จะกลับห้องแล้วเหมือนกัน ฝนตกแบบนี้ดินคงนุ่มแล้ว อากะว่าจะลงไปปลูกอะไรที่สวนหลังบ้านสักหน่อย
ค่ะ งั้นพินเข้าไปหาพี่ก่อนนะคะ
ภาคินายิ้มให้หลานสาว ผู้ซึ่งเป็นลูกสาวของพี่ชายเธอ ภมร...พี่ชายซึ่งเสียขาไปข้างหนึ่ง ทำอะไรไม่ได้ จนต้องปล่อยให้ลูกสาวของตัวเองแต่งงานเพื่อรักษากิจการแร่กอบกิจ
เมื่อพินนราเข้าไปในห้อง สีหน้าของภาคินาก็เปลี่ยนเป็นคนละคน ไม่มีทางหรอก...ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้เป็นของคนอื่นเด็ดขาด เธอพูดกับตัวเองด้วยเสียงแผ่วเบา
พินนราวางมือลงบนไหล่พี่ชายที่นั่งอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือ กำลังอ่านหนังสือเกี่ยวกับเหมืองแร่ที่เจริญเติบโตในต่างประเทศ ด้วยความเงียบ ไม่มีเสียงเพลงจากเครื่องเสียงคลอเบา ๆ แก้เหงาเหมือนอย่างที่เคยเป็น
พี่พานคะ ดูเหมือนว่าคุณปู่จะรู้ปริศนาที่คุณลุงทิ้งเอาไว้ให้แล้ว
ว่าไงนะ พานนรัตละจากหนังสือหันมามองน้องสาว
คุณปู่ออกไปข้างนอกค่ะ ออกไปกับภัทรแล้วก็ไอคิวเพื่อนของพิน คงจะออกไปสำรวจตามคำปริศนา
อย่างนั้นเหรอ พินก็ไม่ต้องแต่งงานแล้วน่ะสิ...กับไอ้พวกนั้น เขายิ้มดีใจ
คำพูดของพานนรัตทำให้ภัทรนรินนึกถึงคำพูดของเขาเมื่อตอนอยู่บนโต๊ะอาหาร
จริงสิคะ พี่พานมีเรื่องอะไรกับคนพวกนั้นหรือคะ รวมถึงธานีด้วยหรือเปล่า
พานนรัตเงียบไปครู่หนึ่ง...แน่นอนเขารู้ว่าพินนราต้องถามเรื่องนี้...เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
ธานีไม่เกี่ยวหรอก เธอสบายใจได้ สามคนนั้นต่างหาก แค่สามคนนั้นเท่านั้น
สามคนนั้น...
ยังไม่ทันที่พินนราจะรู้เรื่องราวอะไรจากปากของพี่ชาย พานนรัตอดกลั้นไม่ไหวจึงปล่อยโฮออกมา พินนราหน้าเสียทันที เธอไม่รู้จะทำอย่างไร
ไม่เป็นไรค่ะ พี่พาน ถ้ามันเป็นเรื่องที่ไม่น่าจดจำ พินก็ไม่อยากรู้
ดีแล้ว.. พานนรัตเอามือตัวเองที่ปาดน้ำตาวางลงบนมือน้องสาวที่จับไหล่เขา ไม่รู้เรื่องน่ะดีแล้ว
พินนราถอนใจเบา ๆ ไม่ให้พี่ชายได้ยิน
ไม่รู้เรื่องน่ะดีแล้วจริงหรือ...