GBD : Green Brain Detective

ตอนที่ 13
กอบกิจ ไอคิวและภัทรนรินเดินเป็นเส้นตรงจากบ้านแร่กอบกิจมาหยุดอยู่ที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งตัดขวางเส้นตรงไปสู่จุดหมายที่เขียนไว้ในปริศนา ทั้งสามเดินอ้อมบ้านหลังนั้นไป มีอีกหลายหลังที่ขวางอยู่เหมือนกัน
แต่แล้วกอบกิจและภัทรนรินต้องหยุดชะงักลดฝีเท้าลงหน้าบ้านหลังหนึ่ง เมื่อรู้ว่าบ้านหลังนี้เป็นของทะนง ทัดเทียม ผู้เป็นพ่อของงธานี
กอบกิจยืนมองบ้านขนาด 100 ตารางวาด้วยความหดหู่ เมื่อนึกถึงพินนราที่อาจต้องกลายมาเป็นสะใภ้ของบ้านนี้ ขณะที่ภัทรนรินก็กำลังมองหาธานี แต่ไม่มีวี่แววว่าจะอยู่ในบ้าน ชายวัยกลางคนซึ่งอยู่ในบ้านมองเห็นคน 3 คนยืนอยู่หน้าบ้านและคน ๆ คนหนึ่งคือกอบกิจ เจ้าของกิจการเหมืองแร่ เขาจึงรีบออกมาต้อนรับทันที
สวัสดีครับคุณกอบกิจ คุณกอบกิจมาถึงที่นี่มีอะไรหรือครับ ชายเจ้าของบ้านทักทายด้วยสีหน้ายินดีปรีดา
อ้อ ไม่มีอะไรหรอก พอดีผ่านมาน่ะ ว่าแต่ลูกของนายไปอยู่รึ
ธานีน่ะหรือครับ ตั้งแต่กลับมาจากบ้านแร่กอบกิจก็อยู่ในบ้านตลอด เพิ่งจะออกไปเมื่อตอนที่ฝนหายตกเมื่อครู่นี้น่ะครับ
ออกไปไหนหรือ
เห็นบอกว่าจะออกไปสำรวจเหมืองแร่น่ะครับ ถือก้อนศิลาออกไปด้วย
ไปทางนี้ใช่มั้ย กอบกิจชี้ไปทางตรงข้ามกับที่เขาเดินมา
ครับ คงเป็นทางนั้น ว่าแต่คุณกอบกิจมามีธุระอะไรกับธานีมันหรือเปล่าครับ
อ้อ บอกไปแล้วว่าผ่านมาเฉย ๆ ไม่มีอะไรหรอก กอบกิจ ทำมือโบกไปมา ไม่มีอะไรแล้วล่ะ ฉันขอตัวก่อนละกันนะ
กอบกิจอำลาผู้เป็นพ่อของธานี แล้วเดินนำไอคิวกับภัทรนรินอ้อมตัวบ้านมาอยู่ด้านหลังของบ้าน
ทั้งสามยืนมองพื้นที่โล่งเตียนเบื้องหน้าที่กินอาณาเขตนับเป็นตารางเมตรประมาณ 500 ตารางเมตร จากนั้นเป็นป่าดิบชื้นขนาดย่อมที่แผ่มาจากตีเขาที่อยู่เบื้องหลังอีกที
ธานีคงหายเข้าไปในป่าดิบชื้นนั้นแล้ว
อีกด้านหนึ่งของบ้าน ทะนงแอบชะเง้อมองบุคคลทั้งสามอย่างคลางแคลงใจ และที่น่าสงสัยกว่านั้นก็คือการที่ธานีเข้าไปในป่าซึ่งเป็นเรื่องปกติตั้งแต่เล็กจนโต ทำไมถึงเป็นที่น่าสนใจของกอบกิจมากนัก

ทั้งสามเดินตัดพื้นที่โล่งเตียนนั้นด้วยเวลา 15 นาที กอบกิจหยุดและเริ่มหายใจถี่ขึ้นเพราะความเหนื่อยจากความชราและแสงแดดที่เจิดจ้าหลังฝนตก
กอบกิจใช้ร่มไม้ที่หุบสนิทค้ำตัวเอง ไอคิวถือร่มให้ตัวเองป้องกันแสงแดดที่แผดเผา ส่วนภัทรนรินยืนใกล้ ๆ กอบกิจและแบ่งปันร่มเงาของร่ม
เข้าไปหลบในนั้นเถอะครับ อีกนิดเดียว ไอคิวเอ่ยขึ้นแล้วเดินเข้าไปพยุงร่างกอบกิจ
ทั้งสามเข้ามาในป่าดิบชื้นที่ดินเปียกชื้นกว่าด้านนอกมากกว่าเนื่องจากฝนที่ตกและมีร่มไม้บังแดด ใบไม้ดูสดเขียวชะอุ่ม บางต้นยังอุ้มนำเอาไว้พอกอบกิจพิงลำต้นแรง ๆ หยดน้ำจำนวนมากก็ร่วงหล่นลงมา
โอ๊ะ ขอโทษ ๆ เปียกกันหมด กอบกิจหัวเราะคิกคัก เหมือนเขาจะรู้ว่าพอพิงต้นไม้แล้วจะมีหยดน้ำหล่นลงมา
นั่งพักก่อนเถอะนะครับคุณปู่ ภัทรนรินเสนอ เดี๋ยวคุณปู่จะเป็นลมเอานะ
โอ้ย แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องห่วง แต่ถ้าอยากจะพักกันก็ไม่ว่าหรอกนะ กอบกิจเป็นคนนั่งลงเป็นคนแรก สัมผัสกับดินชื้น ๆ อ๋า...ก้นฉันเปียกหมดแล้ว
ไอคิวยืนพิงต้นไม้อีกต้นหนึ่งใกล้ ๆ ภัทรนรินนั่งยอง ๆ ข้างกอบกิจ
ลูกชายฉันเคยมาหาแถวนี้ด้วยหรือเนี่ย กอบกิจเอ่ยลอย ๆ เขาคงตั้งใจมากกับการหาเหมืองแร่ใหม่ แต่ฉันกลับไม่เข้าใจเขาเลย
ทั้งไอคิวและภัทรนรินหันมามองกอบกิจที่ถอนใจเบา ๆ
ไม่เข้าใจ...ทำไมหรือครับ ภัทรนรินถาม
ก็...เรื่องไร้สาระน่ะ กอบกิจยกแขนโอบหลานชายอย่างหลวม ๆ เรื่องไม่เป็นเรื่องที่เป็นความเอาแต่ใจของปู่ ภูมินน่ะอยากออกไปอยู่นอกหมู่บ้าน แต่ฉันก็รั้งเข้าไว้ ทั้ง ๆ ที่อาชีพสถาปัตย์ของเขาน่าจะรุ่งโรจน์และไม่ต้องมาตายเพราะเหมืองแร่แบบนี้ด้วย
ทั้งสามเงียบไปชั่วขณะ เบนสายตาไปทางป่าดิบชื้นที่อยู่รายล้อมรอบตัว
บ้านแร่กอบกิจก็คงเป็นฝีมือการออกแบบของเขาสินะครับ
อืม...นั่นล่ะความภาคภูมิใจสิ่งสุดท้ายของเขา
ถ้าอย่างนั้น...เขาก็คงพบเหมืองแร่ ก่อนที่จะออกแบบบ้านแร่กอบกิจ ไอคิวมองออกไปยังเส้นทางที่ต้องเดินต่อไป
ยังไงเหรอ
ก็บ้านนี้เปรียบเสมือนคันธนูใช้มั้ยครับ แสดงว่าเขาค้นพบเหมืองแร่ก่อน แล้วคิดปริศนาพร้อมกับออกแบบบ้านเป็นคันธนู ไอคิวยังคงมองตรงไปที่เดิมและจุดเดิม ทุกอย่างในนี้น่าจะมีแต่สีเขียวกับสีน้ำตาลคล้ำของต้นไม้นี่นา...แล้วทำไมตรงนั้นถึงมีสีเหลืองปรากฏอยู่บนพื้น
นั่นสินะ... กอบกิจเห็นด้วย มองตามไอคิวที่เดินตรงออกไป
ภัทรนรินลุกขึ้นยืน เพิ่งมองเห็นสีเหลืองบนพื้นดินอย่างที่ไอคิวเห็น
ไอคิวหยุดชะงัก ตัวแข็งทื่อ ตาเบิกโพลง...เขาค่อย ๆ ก้าวถอยแล้วหันมองทางทั้งสอง ทั้งสองสบตากับไอคิวอย่างหวาดหวั่น
มีอะไรหรือครับ ภัทรนรินจับสายตานั้นได้ มันคืออะไรหรือครับ
ไอคิวไม่ตอบ เขาหันกลับไปมองบนพื้นเหมือนไม่เชื่อในสายตาตัวเอง
อะไรหรือ กอบกิจลุกขึ้นยืนบ้าง
ภัทรนรินวิ่งเข้าไปหาไอคิว แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักข้างหลังไอคิว นี่มัน...
กอบกิจเริ่มที่จะตื่นตระหนกไปด้วย เดินเข้ามาแต่ถูกเสียงของไอคิวขัดเอาไว้
อย่าเข้ามาครับ คุณกอบกิจ...คุณพินัยครับ
อะไร พินัย
ภัทรนรินกลัวจนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ รีบวิ่งไปหากอบกิจ
ศพของคุณพินัยครับ ไอคิวเอ่ย หน้าซีดเผือด