GBD : Green Brain Detective

ตอนที่ 15
    กว่าที่ตำรวจจะมาถึงก็ต้องใช้เวลากว่า 1 ชั่วโมง สารวัตรนายหนึ่งกับตำรวจอีก 2 นายจากในตัวอำเภอเมืองมาด้วยรถกระบะโกโรโกโสคันหนึ่ง รถวิ่งตัดทุ่งหญ้ามาที่ป่าเบญจพรรณ มีฝุ่นสีส้มแดงเกาะติดตามเครื่องแบบเต็มไปหมด
    ตำรวจ 2 นายใช้ผ้าขาวคลุมทั่วร่างศพและช่วยกันยกศพขึ้นเปลหาม หลังจากทำร่องรอยศพด้วยปูนขาว มีป้ายตัวเลขวางไว้ตามตำแหน่งที่คิดว่าน่าจะเป็นเบาะแส  สารวัตรลงมือถ่ายรูปด้วยตัวเอง
    เมื่อมีรถตำรวจเข้ามาในเขตหมู่บ้าน ชาวบ้านที่เห็นรถคันนั้นแล่นผ่านจึงเริ่มรู้สึกเอะใจว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นในที่ ๆ รถแล่นเข้าไป  ผู้หญิงที่ส่วนมากจะอยู่กับบ้านชะเง้อมองขณะที่รถตำรวจแล่นออกมาจากเขตพื้นที่ป่าเบญจพรรณ
    รถกระบะแล่นมาจอดด้านหน้ารั้วบ้านแร่กอบกิจ ภัทรนรินกระโดดลงจากกระบะรถไปเคาะประตู  ส่วนไอคิวลงจากกระบะรถไปช่วยพยุงร่างของกอบกิจออกมาจากด้านหน้ารถ ธานียืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ข้าง ๆ กอบกิจ  ตำรวจ 2 นายยังคงเฝ้าศพอยู่บนกระบะ
    คนรับใช้หญิงเอามือป้องปาก แต่ก็ไม่อาจกลบเสียงร้องด้วยความตกใจลงได้  กอบกิจถอนใจเฮือกใหญ่แล้วเชิญสารวัตรเข้าบ้าน
    สารวัตรเริ่มต้นถามถึงเหตุการณ์ตามลำดับตั้งแต่ที่ธานีออกจากบ้านแร่กอบกิจหลังอาหารมือเที่ยงไปจนถึงธานีเข้ามาในป่าอีกครั้งและเจอทั้งสามคนอยู่ในป่าแล้ว
    เวลาล่วงเลยไปถึง 6 โมงเย็น  กอบกิจเดินออกไปส่งสารวัตรที่หน้าประตูใหญ่แล้วกลับเข้ามาพร้อมด้วยสายตาของทุกคนในบ้านจับจ้อง ยกเว้นเพียงแค่พานนรัตและภมรที่ยังอยู่ชั้นบน
    “เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไงครับ” ภูมิเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก
    “ถามฉัน ฉันก็ไม่รู้หรอก” กอบกิจพูดด้วยความเหนื่อยอ่อน “ถามธานี ถามภัทร ถามไอคิว ก็ไม่มีใครรู้ทั้งนั้นว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”
    ภูมิทำท่าจะเอ่ยต่อ แต่ก็เงียบไป
    “ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว การค้นหาเหมืองแร่จะยังคงมีต่อไปอีกหรือเปล่าครับ”
    คำถามนั้นทำให้กอบกิจชะงักและหันไปมองหน้าผู้ถามในทันที
    กันยศรู้ตัวว่าเขาไม่ควรถามคำถามนั้นในเวลานี้แต่เขาก็ยังยืนกรานที่จะรอคำตอบ
    “ยังคงมีต่อไปสิ” กอบกิจตอบ “ไม่ว่ายังไงก็ต้องหาเหมืองแร่ให้พบ”
    ธานีรู้สึกประหลาดใจที่กอบกิจเบนสายตามาทางตนเมื่อพูดประโยคสุดท้าย ดูเหมือนว่ากอบกิจอยากจะให้เขาค้นพบมากกว่าคนอื่น ๆ    
    พินนราตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบที่หนักแน่นของผู้เป็นปู่
    “ทำไมล่ะคะ แบบนี้แล้วยังจะมีการแข่งขันบ้า ๆ บอ ๆ อะไรนี่อีกหรือ” นริน ภรรยาของภูมิขัดขึ้น
    กอบกิจฝืนความรู้สึกหงุดหงิดอยู่ภายในใจ แล้วหันไปทางลูกสะใภ้ “ก็เพราะว่าการแข่งขันบ้า ๆ บอ ๆ ครั้งนี้มันจะช่วยให้พวกเราไม่อดตายน่ะสิ”
    “แค่พวกเราก็สามารถหาเหมืองแร่นั่นเจอได้ ไม่เห็นต้องเพิ่งคนอื่นเลย” นรินยังคงกล่าวต่อ
    “ใช่” กอบกิจแทบจะตะโกนออกมา “ลำพังพวกเราเรื่องแค่นี้ก็คงไม่เหนือบ่ากว่าแรง  แต่มันมีอีกหลายเรื่องที่ฉันมั่นใจว่าพวกเธอทำไมได้”
    “แล้วมันอะไรล่ะคะ” เธอยังคงขัดต่อ
    กอบกิจสูดลมหายใจเบา ทำท่าจะตะคอกออกมา “สิ่งที่พวกเธอทำไมได้..”
    รวงทองคว้าแขนของกอบกิจอย่างอ่อนโยนแล้วบีบเตือนสติเขาเบา ๆ กอบกิจหันมามองลูกสะใภ้อีกคนเข้าใจดีว่ารวงทวงต้องการอะไร
    “เธอไม่ต้องห้าม” อารมณ์ของกอบกิจกำลังพลุ่งพล่าน
    “ขอเถอะนะคะ อย่ามีเรื่องกันตอนนี้เลย มีคนเพิ่งตายไปนะคะ ”
    กอบกิจชะงัก อย่างที่รวงทองพูด...มีคนเพิ่งตายไป แล้วนี่เขากำลังโมโหอะไรอยู่  เขาควรเป็นเจ้าบ้านที่ดีไม่ใช่หรือ
    ไอคิวมองเห็นกล้ามเนื้อไหล่ของกอบกิจที่เริ่มผ่อนคลายลง  แต่ในขณะเดียวกันก็เริ่มมองเห็นปัญหาความขัดแย้งภายในบ้านแร่กอบกิจที่ดูตรึงเครียดขึ้น
    “พี่รวงทวงพูดถูก มีคนเพิ่งตายไป ถ้าอย่างนั้นก็ต้องยกเลิกการแข่งขันซะ” นรินยังคงไม่เลิกตอแย
    “เธอนี่มัน” กอบกิจเดือดดาล
    “พอเถอะ” ภูมิที่ยืนอยู่ข้างภรรยา และอดทนมานานเอ่ยขึ้น “การแข่งขันจะยังคงมีต่อไป”
    “นี่คุณ..” นรินหันมาทางสามี
    “ก็ต่อเมื่อมีผู้ร่วมแข่งขันเท่าเดิม”
    กอบกิจมองลูกชายจากภรรยาคนที่สองอย่างไม่เข้าใจ แต่รวงทองเข้าใจดี
    “ผมขอเข้าร่วมแข่งขันแทนคนที่ตายไป” ภูมิกล่าวอย่างเป็นต่อ
    กอบกิจอ้าปากค้าง ครั้งนี้ไม่เหมือนคราวที่ภัทรนรินเอ่ยปากขอร้อง เพราะว่าครั้งนี้เขาไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธได้อีก
    ภัทรนรินมองหน้าพ่อที่ไม่ใช่พ่อแท้ ๆ ของเขา นี่เป็นโชคดีหรือโชคร้ายที่ภูมิจะเข้าแข่งขันด้วย